Kwasy humusowe powstają w skutek rozkładu resztek organicznych. Dzięki swoim właściwościom działają jak „klej” koloidów glebowych, wiążą nierozpuszczalne jony i uwalniają je w miarę zapotrzebowania roślin.

Kwasy humusowe modyfikują strukturę gleby, zapobiegając utracie wody i erozji w glebach piaszczystych a wpływając korzystnie na przewietrzanie gleb zwięzłych.

Korzystnie wpływają na kiełkowanie nasion, ich żywotność. Poza wpływem na kiełkowanie i wzrost roślin, daje się również zauważyć wpływ kwasów humusowych na namnażanie pożytecznych mikroorganizmów glebowych, jak również stymulowanie systemu odpornościowego roślin.

Mają zdolność wiązania nierozpuszczalnych jonów metali, tlenków oraz wodorotlenków i powolnego ich uwalniania w miarę zapotrzebowania roślin. Ze względu na ich właściwości możemy mówić o trzech typach działania : fizycznym, chemicznym i biologicznym.

  • modyfikują strukturę gleby,
  • zwiększają pojemność wodną gleby a przez to zmniejszają zagrożenie suszą,
  • zapobiegają pękaniu gleby, powierzchniowemu odpływowi wody i erozji gleby poprzez zwiększanie zdolności koloidów do wiązania wody,
  • poprawiają strukturę, zapobiegają utracie wody i składników pokarmowych w lekkich glebach piaszczystych,
  • rozluźniają gleby zwięzłe i poprawiają ich przewietrzanie,
  • ciemniejszy kolor gleby zwiększa absorbcję energii słonecznej.
  • neutralizują pH gleby,
  • wzbogacają glebę w substancje mineralne i organiczne,
  • poprawiają dostępność składników pokarmowych i wody dla roślin,
  • zatrzymują rozpuszczalne w wodzie nawozy mineralne w strefie korzeniowej i zmniejszają ich wypłukiwanie,
  • działają jako naturalny czynnik chelatujący jonów metali w środowisku zasadowym i ułatwiają ich pobieranie przez system korzeniowy,
  • posiadają bardzo wysoką pojemność wymiany koloidowej,
  • zwiększają konwersję składników pokarmowych (NPK i mikroelementów) do form dostępnych dla roślin,
  • zwiększają pobieranie azotu przez rośliny,
  • pomagają eliminować chlorozy spowodowane brakiem żelaza,
  • zmniejszają dostępność substancji toksycznych z gleby.
  • stymulują wzrost roślin poprzez przyspieszanie podziałów komórek,
  • działają jako organiczne katalizatory wielu procesów biologicznych.
  • stymulują enzymy roślin i zwiększają ich produkcję,
  • zwiększają naturalną odporność roślin na choroby i szkodniki,
  • stymulują wzrost korzeni, szczególnie pionowych, przez co zwiększają pobieranie składników pokarmowych,
  • zwiększają oddychanie korzeniowe,
  • wspomagają fotosyntezę,
  • zwiększają zdolność kiełkowania nasion i ich żywotność,
  • stymulują wzrost i namnażanie pożytecznych mikroorganizmów glebowych.

Chitozn to naturalny, nietoksyczny , biodegradowalny i biofunkcjonalny polimer , bezpieczny dla  organizmu człowieka i środowiska.  Otrzymywany z pancerzy skorupiaków morskich w drodze deacetylacji chityny, która zaraz po celulozie jest najliczniej występującym w przyrodzie materiałem organicznym. Wykazuje działanie antybakteryjne, antygrzybiczne i przeciwutleniające .

  • obniża poziom cholesterolu
  • podnosi odporność organizmu poprzez zwiększenie aktywności limfocytów T
  • obniża ciśnienie tętnicze
  • korzystnie wpływa na perystaltykę jelit
  • likwiduje nadkwasotę i wzdęcia
  • reguluje pracę trzustki i wątroby
  • oczyszcza organizm z toksyn , metali ciężkich i innych szkodliwych substancji
  • stymuluje produkcję kolagenu
  • przyspiesza gojenie ran i oparzeń słonecznych
  • zapobiega powstawaniu blizn
  • łagodzi zmiany po ukąszeniu owadów
  • hamuje procesy starzenia skóry
  • zapobiega utracie wilgoci przez skórę
  • Chroni przed wolnymi rodnikami i drobnoustrojami.
  • korzystnie wpływa na jakość i wysokość  plonu
  • pobudza naturalną odporność roślin w walce z patogenami.
  • pobudza rozwój systemu korzeniowego
  • stosowany w formie oprysku wytwarza na roślinie rodzaj filmu zapobiegając nadmiernemu parowaniu wody, jak również stanowi barierę przed szkodnikami.
  • chroni rośliny przed stresem.

Chitozan jest polimerem powszechnie występującym w przyrodzie. Otrzymuje się go z chityny, która stanowi materiał konstrukcyjny skorupiaków (krewetki, kraby, raki, kryl), owadów , grzybów i bakterii. Jest polisacharydem o strukturze molekularnej bardzo podobnej do celulozy. Jako związek pochodzenia naturalnego, nietoksyczny i biodegradowalny, jest całkowicie bezpieczny dla środowiska.

Pod względem budowy chemicznej jest polisacharydem złożonym z wielu cząstek aminocukru, połączonych ze sobą wiązaniem β 1-4. Tym aminocukrem jest chitozamina (D-glukozamina) będąca pochodną D-glukozy, w której grupa OH w pozycji drugiej została podstawiona grupą aminową (NH2). Dla porównania celuloza jest polisacharydem złożonym z cząstek D-glukozy również połączonych wiązaniem β1-4.

Terminem chitozan określa się związki, jakie powstają w procesie deacetylacji chityny w wyniku działania stężonych alkaliów w podwyższonej temperaturze co prowadzi do stopniowej eliminacji grup octanowych i powstania wolnych grup aminowych w pierścieniach glikozydowych biopolimeru.

Przyjmuje się, że w naturalnej postaci chityna występuje w formie częściowo acetylowanej tj. poprzez grupy OH lub NH2 przyłączona zostaje grupa acetylowi CH3-C=o ( furda 1983).

Interesujące jest, że mimo bliskiego pokrewieństwa z celulozą, nie występuje w roślinach wyższych, wykazuje natomiast w stosunku do nich bardzo dużą aktywność biologiczną min. zwiększając odporność roślin na niekorzystne warunki środowiska, na infekcję grzybami i bakteriami.